Het maakt niet hoe zwaar je Rotterdamse accent is, het maakt niet uit dat je in het Zuiderziekenhuis geboren bent, het maakt ook niet uit dat je in Charlois bent opgegroeid en Charlois ook nog eens op de juiste manier uitspreekt. Want als ik de hond aan het uitlaten ben en ik begin een praatje met een Hollandse oma, dan ben ik nog altijd een ‘apart gevalletje’.
“Nou meissie, was gezellig hoor. En trouwens, wat spreek jij goed Nederlands, zeg! Je hebt zelfs een Rotterdams accent!”
Ik kijk haar een paar seconden in stilte aan. “Mevrouw, ik ben gebóren in Rotterdam.”
“Ja, maar toch, ik weet niet…”
“Wat weet u niet? Zegt u het maar gewoon.”
“Er zijn er zoveel die hier zijn geboren en die toch de taal niet goed beheersen.” Ondertussen pakt ze haar kleine hond op omdat die maar blijft blaffen. “Heel goed van jou!” zegt oma nog. “En ik hoop ook dat je studeert! Trouwens, wat lijk jij veel op Yasmine van Aladdin!”
En ze loopt weg met haar kleine witte, nog steeds blaffende (rot)hond tegen haar borst aan.
Op dit soort momenten weet ik vaak niet wat ik moet doen. Moet ik nou lachen of janken? Boos worden of begrip tonen? Ik snap haar wel, maar toch, het blijft irritant. Al voel ik me volledig ‘geïntegreerd’, zo word ik af en toe toch herinnerd dat ik een allochtoon, biculturele burger, nieuwkomer of hoe ‘we’ dan ook worden genoemd, ben.
Ik heb nog een voorbeeld. Ik ben op een verjaardagsfeestje en ik ben enige Turkse. Binnen een paar minuten staan er een paar mensen om me heen en die stellen me, uit het niets, de volgende vragen. “Gewoon uit nieuwsgierigheid hoor, maar draagt jouw moeder wél een hoofddoek? En ik hoor dat je op jezelf woont, dat is toch ook wel apart?”
“Volgens mij is dat is niet echt apart. Ik werd stapelverliefd op een leuke Zuid-Amerikaan, ging trouwen en helaas heeft het niet mogen werken. Dan is het toch wel logisch dat ik gewoon in mijn eigen huis blijf?”
“WAT? Een Zuid-Amerikaan?? Maar maar maar maar…”
Ze kwamen een stapje dichterbij, ik voelde die vragen op me afkomen, ik zag flitsen van een shot tequila voor mijn ogen en wist wat ik moest doen. “Excuseer me.”
Ik begrijp al die vragen, want de boer wil dat onbekende leren kennen. Ik leg het ook vaak genoeg met plezier uit. Maar ik ga niet naar verjaardagen om iemand uit te leggen of mijn moeder een hoofddoek draagt. Er zijn grenzen. Ik ben Suna en dat is meer dan Turks alleen.
Goed stuk. Mooie blog.
Ongetwijfeld kom je meer vooroordelen tegen dan ik met mijn roodharige sproetenkop.
Toch is het misschien goed dat we ons realiseren dat er veel vooroordelen zijn. Ik ben behoorlijk stevig. Sommigen zeggen zelfs dik. En dik is dom. Behalve ik dan. Het duurt soms even voor ze daar achter zijn.
Cornette,
bedankt voor je reactie.
Je hebt gelijk, er zijn veel meer vooroordelen dan we denken. Waarschijnlijk heb ik zelf ook veel meer vooroordelen dan ik me realiseer. Iedereen doet er aan mee. Als we maar proberen verder te kijken dan ons neus lang is, niet?
Het is vooral een onzekere mentaliteitskwestie die mensen (niet alleen in Nederland) zo xenofoob maakt. In Japan bijvoorbeeld is dat zelf heel aandoenlijk: men weigert naast mij (als blanke duivel) in de metro te gaan zitten. Zwarte mensen worden met de nek aangekeken in Korea en China. Het is een volslagen onbekend fenomeen en dat tart de fantasie.
Mensen met een uitgesproken mening over dingen waar zij totaal onbekend mee zijn, tonen typisch het gedrag van iemand die zijn eigen ego niet kent. Het zou je sieren dat jezelf te vertellen in situaties met die oude vrouw bijvoorbeeld. Dan merk je dat de issue bepaald niet bij jou ligt, en zul je glimlachend doorlopen.