Op mijn werk, bij de websites van Persgroep, werken veel Amsterdammers. Zij balen een beetje vanwege de verhuizing van de websites naar Rotterdam, maar mij kwam het zeer goed uit. Mijn vorige werkgever zat in Amsterdam en ik was dat reizen meer dan zat. Zoals Jules Deelder ook
schreef; ‘Het mooiste aan Amsterdam, is de trein naar Rotterdam, maar daar willen mijn collega’s weinig van weten.

Ik vergeet het nooit meer.  Het moment duurde ongeveer vijf minuten, maar in mijn gedachten, herhaalt het zich nog steeds. Tijdje terug, rond december, stond ik in de ochtend op de tram te wachten. Naast mij bij de tramhalte, zat een oud stelletje. Ze leken ver in de tachtig en zaten heel lief, waarschijnlijk ook vanwege de kou, heel dicht tegen elkaar.

Rotterdam is voor veel Rotterdammers hetzelfde, maar voor de Turkse gastarbeiders, heeft Rotterdam toch een   ander verleden, een nieuw nostalgie. De verhalen die aan de kleinkinderen worden vertelt over het vroegere Rotterdam, gaan over hele andere onderwerpen.

‘Vroeger had je geen pedo’s, man!’ roept een van de twee jongemannen terwijl ze bij halte Maashaven de metro in stappen. Ze gaan een paar meter van me af staan, leunen tegen de wanden aan en zuchten alsof ze de hele dag dijken hebben gebouwd. ‘Vroeger was alles zoveel beter, jongen!’

Als je de lift bij winkelcentrum Het Zuidplein wilt gebruiken, moet je je adem inhouden tot je boven bent, anders wordt je duizelig van de urinegeur. En als je beneden op de bus staat te wachten, ruikt het ook naar urine alsof het al maanden niet is schoongemaakt. Daar sta je dan, op bus 44 te wachten, in de stank.