Vanochtend op het Taksimplein, stapten er drie jongens uit een bus. Terwijl ze druk in gesprek waren, trok een meneer die een paar meter verder op liep, hun aandacht. Hij liep met een doedelzak in zijn hand. Het leek of ze alle drie aan het zelfde dachten en twijfelden geen seconde. Ze liepen op hem af en vroegen of hij op zijn doedelzak wilde spelen.

Voordat ik het wist stonden de drie jongens hand in hand hun folklore uit te voeren. Het was meteen duidelijk dat ze uit het Zwarte Zee gebied kwamen, waarvan de dans erg snel is en de schouders en voeten op een manier bewegen wat gezien kan worden als kunst. De man met de doedelzak was helemaal in zijn element en de jongens begonnen er nog bij te zingen. Er kwamen mensen om de jongens heen staan, er gingen er een paar mee dansen en binnen een paar minuten hadden ze een spontaan feestje georganiseerd, wat ongeveer een kwartier heeft mogen duren. Een van de jongens keek tijdens het dansen op zijn horloge. “Jongens we moeten gaan, onze les begint zo, we zijn te laat!” Rugzakken werden opgeraapt en weg waren ze.

Ze luisteren hier niet alleen naar muziek, ze leven het ook. Maakt niet uit hoe rot, gefrustreerd of moe ze zich voelen, voor het dansen maken ze tijd. De tijd maakt ook niet uit. Als je bent gaan stappen en je loopt om drie uur ‘s nachts met je vrienden (alleen moet je dat niet doen) op Istiklal, zie je altijd in een hoekje een oude man zitten die op een klein houten viool speelt, wat ook afkomstig is uit het Zwarte Zee gebied en waarop de zelfde snelle dans wordt gedanst. Dan zie je hele groepen met elkaar dansen zonder de ander te kennen. Dan heb je al gefeest met je vrienden, maar op weg naar huis, dans je nog met een groep van vijftig alsof je op een Turks bruiloft bent, en je loopt verder naar huis.

Helaas is dat niet het enige wat je ziet op Istiklal. Terwijl de jongeren aan het dansen zijn op traditioneel muziek, zit een paar meter verderop een twaalf jarige jongen op zijn blokfluit te spelen, kom je een oud omaatje tegen die op een stukje karton zit en haar hand uitsteekt en lopen de zwerfhonden langs die op zoek zijn naar voedsel. Dat is Istiklal.

Maar toch, om positief te eindigen, geeft het mij als Nederlandse Turk, een goed gevoel om de Turkse cultuur van zo dichtbij mee te maken. Het is eigenlijk een heel gezellig cultuur. Zang, dans, lekker eten..
Misschien is het ook een manier voor ze om alle stress te vergeten. Als de frustraties van het volk ook zouden minderen, dan kun je in dit land nergens meer heimwee naar hebben.

Vanochtend liep ik op Istiklal, de meest populaire winkelstraat in Taksim. Het begon te regenen en voordat ik het wist stonden en links en rechts verkopers “Paraplu’s! Paraplu’s! Voor slechts vijf lira!” Waar ze zo snel vandaan kwamen, weet ik nog steeds niet. Al stormt het op Istiklal, er lopen altijd mensen.

Het is bijna niet mogelijk om niet met een vrolijk gezicht te lopen op Istiklal; leuke winkels, luid muziek, alle soorten mensen die je snel kunt bekijken. De sfeer is er gewoon om van te genieten. Totdat ik opeens in de verte een vrouw hoorde schreeuwen. Je hebt vast wel eens je kleine teen tegen je tafelpoot gestoten en het gevoel gehad dat je voet van je been zou af vallen en het wilde uitschreeuwen. Hou dat gevoel vast. En stel voor dat je tien keer tegen dezelfde tafelpoot aanstoot…zo hard schreeuwde ze.

“IK BEN HET ZAT! IK BEN DIT LAND ZAT! IK WERK ME DE TERING VOOR NIETS! IK BEN KAPOT! HEB GEEN RUG MEER, GEEN KNIEËN MEER! WAT KRIJG IK ER VOOR TERUG? NIKS! HOERENJONGEN ZIJN HET ALLEMAAL!”

Terwijl ze dit meerdere keren met wilde handgebaren herhaalde, liep ze door de mensen heen. Tegen wie ze het had? Weet ik niet. Het zette een meneer die achter me liep in ieder geval aan het denken. “Ze heeft verdomme gelijk” zei hij.

Ik schudde het van me af en liep rustig verder. Tien minuten later liep er een jongeman langs die aan het bellen was. Schreeuwend riep hij: “NEE verdomme! Nee! Ik heb die papieren al een keer opgestuurd. Het is niet mijn fout dat jullie het zijn kwijt geraakt! Ik ben er dagen mee bezig geweest! Ik ben het zat! Ik wil godverdomme een baan!” Hij hing de telefoon op en er begon een scheldtirade waarbij opnieuw de moeders en de nodige ezels niet werden bespaard.

Op de een of andere manier trekken de Turken hier zich niet zoveel aan van de mensen om zich heen. Overal in Istanbul zie je twee werelden. Hoe makkelijk er een vijfsterren hotel gebouwd kan worden naast een vuilnisbelt, net zo makkelijk lopen er gefrustreerde mensen die het moeilijk hebben, in de mooiste winkelstraten van de stad.